Przejdź do treści
Strona główna Filmoteki Narodowej
LATEST NEWS

LATEST NEWS

2017-02-21

Francuscy twórcy na ekranie Iluzjonu – 23 lutego zapraszamy na kolejne spotkanie Klubu Seniora

Vive la France! (Niech żyje Francja!) to hasło przewodnie drugiego filmowego sezonu Klubu Seniora, w kinie Iluzjon Filmoteki Narodowej, organizowanego pod patronatem Instytutu Francuskiego w Polsce. Cykl ten jest nam szczególnie bliski, dlatego w nowym sezonie pragniemy uczynić Klub Seniora bardziej dostępnym dla większego grona widzów. Bilety na wszystkie seanse będzie można kupić za jedyne 5 zł!

Wielcy twórcy francuskiego kina

Od października 2016 do maja 2017 w „Klubie Seniora” zaprezentujemy osiem znakomitych filmów wybitnych francuskich twórców, takich jak: Marcel Carné, Jean Renoir, François Truffaut, Jacques Tati, Henri-Georges Clouzot, Alain Resnais, René Clément oraz Jean-Luc Godard. Każde z comiesięcznych spotkań rozpocznie się miniwykładem, podczas którego nasi widzowie dowiedzą się więcej o tym, jak powstawało prezentowane dzieło, a także co sprawiło, że jego twórcy na zawsze zapisali się na kartach historii kinematografii.

Podczas najbliższego spotkania zaprezentujemy Widmo – kryminał Henriego-Georges’a Clouzota, twórcy wielu znakomitych filmów sensacyjnych i kryminalnych, zawierających doskonale pogłębione portrety psychologiczne postaci zmagających się z intrygującymi dylematami moralnymi. 

Projekcje odbywać się będą w sali Stolica, początek o godzinie 11.00.

Przed każdym filmem zapraszamy na prelekcję. O filmie Widmo Henriego-Georges’a Clouzota, którego seans odbędzie się 23 lutego, opowie filmoznawca Jacek Sobczyński.

Plan projekcji i opisy filmów

(Les diaboliques) 116 min., Francja 1955

reż.: Henri-Georges Clouzot; scen.: Henri-Georges Clouzot, Jérôme Géronimi; zdj.: Armand Thirard; wyk.: Simone Signoret, Véra Clouzot, Paul Meurisse, Charles Vanel, Pierre Larquey

Michel Delasalle prowadzi w okolicach Paryża szkołę z internatem dla chłopców. Jej właścicielką jest jego żona Christine, kobieta całkowicie podporządkowana brutalnemu i bezwzględnemu sposobowi bycia swojego męża. Podobnie Michel traktuje swoją kochankę Nicole, nauczycielkę pracującą w szkole. Nieustanna i wyniszczająca presja psychiczna ze strony mężczyzny sprawia, że obydwie kobiety jednoczą się we wspólnym zamiarze usunięcia go z ich życia. Plan zostaje zrealizowany, lecz wkrótce w internacie zaczynają dziać się dziwne rzeczy sugerujące Christine, że jej mąż nadal żyje. Dodatkowo nagłym zniknięciem Michela zaczyna interesować się emerytowany policjant, znajomy bohaterek. Sytuacja przerasta przewidywania obu sojuszniczek. Film Clouzota to znakomicie skonstruowana historia, do końca trzymająca w napięciu i poparta doskonałą grą aktorską.   

(Hiroshima, mon amour) 88 min., Francja/Japonia 1959

reż.: Alain Resnais; scen.: Marguerite Duras; zdj.: Sacha Vierny, Michio Takahashi; wyk. : Emmanuelle Riva, Eiji Okada, Stella Dassas, Pierre Barbaud, Bernard Fresson

Film wypełniają dwa równolegle prowadzone wątki dziejące się w różnych planach czasowych: pierwszy z nich rozgrywa się kilkanaście lat po zakończeniu II wojny światowej i ukazuje namiętny romans francuskiej aktorki i młodego Japończyka oprowadzającego kobietę po Hiroszimie, po miejscach upamiętniających kataklizm wybuchu jądrowego; na drugim planie, w retrospektywach, rozgrywa się dramat wielkiej, tragicznej miłości bohaterki do niemieckiego żołnierza w okresie okupacji hitlerowskiej we Francji - miłości przynoszącej hańbę i cierpienie. Na tych dwóch z pozoru odległych płaszczyznach Resnais ukazuje niszczącą siłę wojny, determinującej losy zarówno jednostek, jak i całych narodów.

(Les jeux interdits)  87 min., Francja 1952

reż.: René Clément; scen.: Jean Aurenche, Pierre Bost, François Boyer, René Clément; zdj.: Robert Juillard; wyk.: Brigitte Fossey, Georges Poujouly, Amédée, Laurence Badie, Lucien Hubert

Akcja filmu rozgrywa się w 1940 roku w trakcie inwazji hitlerowskiej na Francję. Podczas nalotu, wśród wielu innych ludzi, giną rodzice małej Paulette. Błąkająca się bez celu dziewczynka trafia do wioski, w której zostaje przygarnięta przez miejscową rodzinę i zaprzyjaźnia się z jej dziesięcioletnim synem Michelem. Jednak pamięć o niedawnych wydarzeniach pozostaje w świadomości Paulette, która wraz ze swoim nowym przyjacielem wymyśla zabawę w śmierć. Dzieci najpierw urządzają pogrzeb małemu pieskowi Paulette, który także zginął w nalocie, i na grobie stawiają krzyż skradziony z cmentarza. W podobny sposób chowają kreta, potem inne zwierzęta. Ich ukryte przed oczami dorosłych miejsce pochówków zaczyna się rozrastać, a z cmentarza znikają kolejne krzyże. Ta sytuacja zaczyna wywoływać niepokój i wzajemne podejrzenia mieszkańców wioski.

Chociaż w filmie nie ma wielkich scen batalistycznych, pozostaje on jednym z najbardziej wstrząsających obrazów wojny, ukazujących jej okrucieństwo i trwałe piętno, jakie pozostawia na tych, którzy jej doświadczyli. Zderzenie słodkiej twarzy Paulette z mrokiem, jaki czai się w jej duszy, wywołuje większe wrażenie, niż widok burzonych budynków. Film otrzymał Oscara, statuetkę BAFTA oraz Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji.

(Vivre sa vie: Film en douze tableaux) 82 min., Francja 1962

reż. i scen.: Jean-Luc Godard; zdj.: Raoul Coutard; wyk.: Anna Karina, André S. Labarthe, Sady Rebbot, Guylaine Schlumberger, Peter Kassovitz, Brice Parain

W dwunastu obrazach, z których każdy - jak w filmie niemym - opatrzony jest krótkim opisem streszczającym wydarzenia, Godard opowiada historię Nany S. Dziewczyna wyjechała z prowincji, na której zostawiła męża i syna, i podjęła pracę ekspedientki w sklepie z płytami. Za pośrednictwem znajomej poznaje jej sutenera i odtąd zaczyna dla niego pracować. Jest przekonana, że w każdej chwili może zrezygnować, jednak z czasem zostaje wplątana w trudną do porzucenia zależność. Godard zastosował tu manierę nazwaną przez siebie théâtre-vérité, co miało oznaczać teatralność nie tylko konstrukcji, lecz także sposobu filmowania – w długich sekwencjach przy statycznej kamerze, z wyeliminowaniem montażu, co zdaniem twórcy miało służyć pełniejszemu i bardziej obiektywnemu uchwyceniu autentyzmu. Film, jak każde dzieło Godarda, miał swych entuzjastów, ale i wielu przeciwników, został jednak oficjalnie doceniony i otrzymał Nagrodę Specjalną Jury oraz nagrodę krytyki włoskiej na festiwalu w Wenecji, a także nagrodę krytyki Niemieckiej Republiki Federalnej dla najlepszego filmu zagranicznego.

Bilety i rezerwacje

Bilety na pojedyncze seanse: 5 zł
Kasa kina – (22) 848 33 33; iluzjon.rezerwacje@fn.org.pl

Osoba do kontaktu: Julia Radziszewska, tel. 22 845 50 74, e-mail: jradziszewska@fn.org.pl

* FN w wyjątkowych sytuacjach zastrzega sobie prawo do zmiany terminu projekcji, o czym poinformujemy widzów z miesięcznym wyprzedzeniem.

 

  • Materiały prasowe

    Grafika poromująca Klub Seniora
  • „Widmo” (1955), reż. Henri-Georges Clouzot

    Opis zdjęcia: kadr z filmu „Widmo” (1955), reż. Henri-Georges Clouzot
  • „Widmo” (1955), reż. Henri-Georges Clouzot

    Opis zdjęcia: kadr z filmu „Widmo” (1955), reż. Henri-Georges Clouzot